Güz'ün Renklerini Unutmuş bir Şehre Aşk

Günaydın hepinize, saat 08:20 şu an yeni uyandım. Hemen mail başaına geçtim dolayısıyla. Size ne yazsam acaba diye düşünüyorum. Dışarda geceden beri devam eden bir yağmurun pencere camında bıraktıkları, dışarda sallanan bir kavak ağacı ve rüzgarın sesi ile gece boyunca Focuault'ın Disciple and Punish'ini okumak. Bir politicla theorist olsaydım herhalde daha farklı bir okuma yapabilirdim ama bir tarihçi kafasıyla bu metin nasıl okunmalı henüz tam netleşmiş değil.

Feyzullah dün İsveçte sonbahar diye yazmış, bilmiyorum bende Kanada'da sonbaharı mı yazsam acaba? Ağaçların tıpkı benim gibi her gün pastel renkli elbiselere büründüğünü görmek ve Istanbul'un E5 karayolunda sadece kapkara ve yer yer aşınmış asfaltı görerek geçen bunca zamanın zihinde yarattığı yokluklar. Sonbaharı ve renklerini unutmak, en azından şehrin kalabalığında kaybolup gitmiş ağaçların döktüğü rangarenk çoğuda sarıya yada kızrmızıya yada turuncuya alan yaprakların kimsece pek anımsanmaması dahası anılmıyor olması... Buna rağmen bile, bir şehri özlemek Boğazda esen bir rüzgarı iliklerinde hissetmek, dalgaların sesini duyumsamak ve nihayetinde ansızın kabaran dalganın yüzüne çarpıttığı bir iki damla su...

Evet bütün bunları yazarken aslında gözlerimi kapattım ve kendimi Dolmabahçe sahilinde hayal ettim... sizi ve sonbaharın reklerini unutmuş Istanbulu çok özledim....